Cechy stosunku pracy: co decyduje o przekwalifikowaniu B2B

O tym, czy współpraca jest stosunkiem pracy, decyduje zestaw cech z art. 22 § 1 Kodeksu pracy — nie nazwa umowy. Poniżej rozkładamy je pojedynczo, żebyś wiedział, na co patrzy PIP, ZUS i sąd.

Cztery filary definicji z art. 22 § 1 KP

Stosunek pracy to: (1) praca określonego rodzaju, (2) wykonywana pod kierownictwem pracodawcy, (3) w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, (4) za wynagrodzeniem. Do tego dochodzi osobiste świadczenie pracy i obciążenie pracodawcy ryzykiem działalności.

Żadna pojedyncza cecha nie przesądza sprawy — organ ocenia całościowy obraz. Ale im więcej filarów spełnionych, tym bliżej etatu.

Cechy, które najczęściej przeważają szalę

Podporządkowanie kierownictwu (polecenia, nadzór), narzucony czas i miejsce pracy, obowiązek osobistego wykonania (brak prawa do zastępstwa/podwykonawcy), stałe wynagrodzenie niezależne od rezultatu oraz brak ryzyka gospodarczego po stronie wykonawcy.

W realnym B2B jest odwrotnie: samodzielna organizacja, rozliczenie za rezultat, własny sprzęt, wielu klientów i ryzyko po stronie przedsiębiorcy. Darmowy skan wykrywa te cechy w treści Twojej umowy.

Sprawdź swoją umowę za darmo

Wgraj umowę B2B lub wklej jej treść — w 30 sekund pokażemy czerwone flagi i poziom ryzyka.

Darmowy skan umowy →

Najczęstsze pytania

Ile cech wystarczy, żeby uznać umowę za etat?

Nie ma sztywnego progu. Sąd i organy oceniają całościowo, ale przewaga cech podporządkowania nad cechami niezależności zwykle przesądza o kwalifikacji jako stosunek pracy.

Czy zapis w umowie „to nie jest stosunek pracy" chroni?

Nie. Zgodnie z art. 22 § 1(1) KP liczy się faktyczny sposób wykonywania pracy, a nie deklaracja stron.

Źródła

Art. 22 Kodeksu pracy (ISAP)